تبليغاتX
هریاد:تاریکی بی انتهاست.

هریاد:تاریکی بی انتهاست.

...یک دو هیچ ، دایره عاشق شده بود.

  همه چیز یک پندار است 
                          پندار همه چیز است
            ما در پندار ها غوطه وریم
                           پندارها در پندارها غوطه ورند
                                               آن چنان که
                                               قطره ای یقین در دریا های ابهام

-------------------

همه چیز یک پیش داوری

همه چیز یک پندار است.

+نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1391ساعتتوسط M.H.GH | |

پرواز!

     ما را به خاطر بسپار

                          مرگ آغازی بی پایان است.

+نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم بهمن 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

دوباره انکار ، دوباره خاب دیدن
 دوباره زیر تیغ و تیشه خندیدن
دوباره کفگیر ، دوباره تهه دیگ
سر یک حباب دوباره جنگیدن
همیشه این بوده " دوباره های سیاه"
همیشه ی سهم ما از این " تنخاه"
دوباره ، همیشه -کبود و رد یک سیلی
همیشه ، دوباره گله ای در راه
.
.
.
بیا دوباره برای همیشه خام شویم
برای همیشه سر به راه و رام شویم
مگر نه این که سهم ما این است
چرا اسیر دوباره های مدام شویم

+نوشته شده در یکشنبه نهم بهمن 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

امواج آبی آسمان خیال فریب دارد/ ریسه های کوههایت هم/ از این به بعد فرار خاهم کرد/ از گرداب نگاهت/ از حسرت تمدنی بی پرده/ از خیال سرچشمه ی بی آغاز/ من فرار خاهم کرد.

چگونه میتوان احساس را انتقال داد در حالی که هیچ حسی وجود ندارد/ این یک امکان است که هر گاه ممکن میشود.

 من حسهایم را جمع و جور میکنم/ کلش را می فروشم/ با ان یک حباب میخرم/ و سوار بر آن - در حالی که تند تند ترا یاد داشت میکنم- فرار خاهم کرد.


-----------------


به هر حال گفتن به تر از سکته های عقیم است.

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم دی 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

"یکدیگر را خاهیم دید/ اگر از هم جدا شویم" 


=================


شوربختی چون نیزه ای در گلویم  

                            ابرهای ناپیدا

                            زمین شادتر از آن است که ...


                                                             

                                                      روزی خاهد رسید

                                                     همان روزه گرم و مرطوب و پر رنگ

                                                                      و زمین همچون دره ای امیدوار / جاریست.

=============


از گفتن بیم دارم/ سخنان جادویی ه من شما را خاب میکند. 

+نوشته شده در یکشنبه هجدهم دی 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

انگار همیشه و همه جا حضور کسی با پاهای برهنه را سنگین میکشی
 آری این تو بودی که راه راه تمام جهان را بیراهه کشیدی
                                                                    - پیژامه هایم را سوگند  
                                                                       فقط خط خطی ام نکن-
در این بیقوله های سهمگین  
                                 تاب نیاوردنم را هواره ریشه های عریانت کن
                                                          بانوی غریب خورده ی دور از من!

سرگرانی زمین بودی  
              میانی از مسیر رسیدن
                        طبل هنگامه شوریدن های مداااااااام 
                                                              .
                                                              .
                                                              .
                                                              من خودم هس...تو 

+نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آذر 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

یادم آمد، ما در جان کندن خود چه فکرها که نمیکنیم. چه مزخرفاتی که سر هم نمیکنیم . چه اراجیفی که برای القای عقیده خود، به خورد این و آن نمیدهیم.تمام کار ما به اثبات رساندن شده.

روی این زمین سست ، قدمهای محکم ما به نا کجاهم  نمیرسد.

دیگر از اثبات به جنون رسیده ام ، میخاهم کمی نگاه کنم . بی غرض ، و بی این که دنبال چیزی باشم.

میخاهم مغزم را ساده کنم ، شاید راه گریز همین باشد.

+نوشته شده در شنبه بیست و نهم مرداد 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

از کجای من شروع شد و

به ناکجای تو نرسیده

تهوع زمین چیزی شبیه خدا شد



سهم ما همین است انگار

این همه خدا 

این همه نیشخند

این همه تهوع...


آری

آری همین است انگار.

+نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم خرداد 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

ماه گم شد 

                 در سیاهی ه چشمانت

                                             و من       چه بیهوده

                                                            مهتاب میکشیدم و       

                                                                               دل بسته ی لب خند ه عقیم ه تو بودم.

+نوشته شده در یکشنبه هشتم خرداد 1390ساعتتوسط M.H.GH | |

غروب که پاییز شد

سقف شب کوتاه است

به کوتاهی بوسه ای تکراری.

-------------

بلندتر از تو 

بالاتر از من...

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم بهمن 1389ساعتتوسط M.H.GH | |